كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٢

خاتمة الكتاب

چون درآمد به شهر دوست فقير * كرد اوصاف حسن او تقرير « 1 »

اندر آمد به مسجد جامع * زو كرامات اوليا لامع

بعد از آن چون نماز جمعه بكرد * با جماعت ، فقير صاحب درد

از مصلى فراز منبر شد * مجلس عاشقان منور شد

5825

بر زبان سرى از حقيقت راند * كه از آن فهم خلق عاجز ماند

گفت : كافهام اگرچه درماند * آخر اين چوب پاره مىداند

منبر از جاى خويشتن برخاست * وز زمين در هوا همىشد راست

شيخ گفتش : ادب نگه مىدار * حركت را به عاشقان بگذار

منبر ، آنجا كه بود ، باز استاد * قرب پنجاه مجلسى جان داد

5830

شيخ گفت : آنكه نور مجلس ماست * چون بمجلس نيامدست كجاست ؟

مجلسم بىلقاش تاريكست * سخن عشق نيز باريكست

عذر دارد هر آنكه باريكى * درنيابد ميان تاريكى

صحن جان را چراغ پيدا نيست * مگر آن دل شكار اينجا نيست ؟

چون نيامد بمجلس عشاق * جان بدادند عاشقان ز فراق

5835

ياد او بر زبان با بركت * چون نبخشد جماد را حركت ؟

داند آن كس كزو نشان دارد * كه ز شوقش جماد جان دارد

عاشقانش چو در حديث آيند * در و ديوار گوش بگشايند

عاشق از هجر او همىميرد * چوب منبر هوا همىگيرد

گر ندانى تو اين سخن بيقين * رو سريرش بصحن مسجد بين

5840

مرحبا ! مرحبا ! نسيم صبا * خبر از دوست چيست ؟ باز نما

حال ما بين درين پريشانى * بازگو تا ازو چه مىدانى ؟

اين‌چنينم هنوز بگذارد ؟ * يا عزيمت بدين طرف دارد ؟

( 1 ) در 17 اين 19 بيت بجز بيت شماره 5822 پس از بيت شمارهء 5477 چاپ شده است