كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٧١

مثنوى

مشكن دل ، چنان كه عادت تست * كه دلم مخزن محبت تست

نه فراغت بحسب حال منت * نه مجالى كه بشنوم سخنت

گر به ساليت نوبتى بينم * بود احياى جان مسكينم

5800

با تو بينم رقيب و من گذران * ديده بر هم نهاده ، دل نگران

جان ما را تعلقى كه به تست * با خود آورده‌ايم ، آن ز نخست

هر چه دل را بدان نباشد آز * ديده فارغ بود ز ديدن باز

دل بخواهد كه ديده را بيند * ديده حيران ، كه تا كجا بيند ؟

اندر آن ره كزو نشان جويند * سر فدا كرده ، ترك جان گويند

5805

غزل

غزل

سهل گفتى به ترك جان گفتن * من بديدم ، نمىتوان گفتن

جان فرهاد خسته شيرينست * كى تواند به ترك جان گفتن ؟

دوست مىدارمت به بانگ بلند * تا كى آهسته و نهان گفتن ؟

وصف حسن جمال خود خود گو * حيف باشد بهر زبان گفتن

تا به حديست شكر دهنت * كه نشايد سخن در آن گفتن

5810

گر نبودى كمر ، ميانت را * كى توانستمى نشان گفتن ؟

ز آرزوى لبت عراقى را * شد مسلم حديث جان گفتن

مثنوى

مثنوى

جز حديث تو من نمىدانم * خامشى از سخن نمىدانم

در كمند غم تو پابستم * وز مى اشتياق تو مستم

ديدهء ما ، اگرچه بىنورست * نيك نزديك بين هر دورست

5815

ساكنست او ، مگر تو بشتابى * درنيابد ، مگر تو دريابى

گرچه ما خود نه مرد عشق توايم * ليك جويان درد عشق توايم

طالبان را ره طلب بگشاى * راه مقصود را بما بنماى

دل و دنياى خويش در كويت * همه دادم بديدن رويت

يا رب ، اين دولتم ميسر باد * كه به ديدار دوست گردم شاد

5820