كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٠

مثنوى

هر كه از دوست دوست مىخواهد * جوهرش را عرض نمىكاهد

اگرت هست قوت مردان * اينك اسب و سلاح و اين ميدان

هست آرام جان من مهرش * هست سود و زيان من مهرش

دلم از حسن او لقا خواهد * ديده‌ام ديد ، دل چرا خواهد ؟

5780

پاى دل را به دام او بستم * وز مى اشتياق او مستم

فارغست او ز ما و ما جويان * ز اشتياق رخش غزل‌گويان :

غزل

غزل

دل ديوانه باز بر در عشق * بدمى دركشيد ساغر عشق

باز جانم به مهر دربندست * مهره گرد آمده به شش در عشق

كرد بازم مشام جان خوش‌بو * نكهتى از بخور مجمر عشق

5785

وه ! كه ناگه بسر برآيد باز * ديگ سوداى ما بر آذر عشق

نامهء دوست زير پر دارد * در هواى دلم كبوتر عشق

حسن روى تو مىربايد دل * ورنه دل را نبود خود سر عشق

گر عراقى بدى خريدارت * لايق وصل بود و درخور عشق

مثنوى

مثنوى

اگر ، اى آرزوى جان كه تويى * باز بينم ترا چنان كه تويى

5790

شوم از قيد جسم و جان فارغ * به تو مشغول وز جهان فارغ

گر تو روزى به گفتن سخنى * التفاتى كنى به مثل منى

چون حديث تو بشنود گوشم * رود از حال خويشتن هوشم

ديده را ديدن تو مىبايد * ديدنت گرچه شوق افزايد

بستهء عقل و هوش را زين پس * چشم جادو و خال شوخ تو بس

5795

هر نفس چشم شوخت ، از پى ناز * شيوهء تازه مىكند آغاز

لبت آب حيات جان منست * شوق پيدا غم نهان منست

با لبت ، كو حيات شد جان را * قدر نبود خود آب حيوان را