كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٨

مثنوى

عاشقان را ز دوست نگزيرد * بلبل اندر هواى گل ميرد

اندرين ره ، اگر مقامى هست * هست ماواى عاشقان الست

چونكه حسن آمد از عدم بوجود * عشق در نور او ملازم بود

جان ، چو مامور شد بامر احد * منتظر يافت عشق بر سرحد

5735

گر تو از عشق فارغى ، بارى * من ندارم به غير ازين كارى

هست جانم چنان بعشق غريق * كه ندارد گذر به هيچ طريق

غزل

غزل

اى ربوده دلم به رعنايى * اين چه لطفست و اين چه زيبايى ؟

بيم آنست كز غم عشقت * سر برآرد دلم به شيدايى

از جمالت خجل شود خورشيد * گر تو برقع ز روى بگشايى

5740

زير برقع ، چو آفتاب منير * اندر ابر لطيف پيدايى

در جمالت لطافتيست ، كه آن * درنيابد كمال بينايى

آن ملاحت ، كه حسن روى تراست * كس نبيند ، مگر تو بنمايى

منقطع مىشود زبان مرا * پيش وصف رخ تو ، گويايى

روز و شب جان به عاشقان دادن * از براى تو و تو خودرايى

5745

نيست بىروى تو عراقى را * بيش ازين طاقت شكيبايى

مثنوى

مثنوى

عكس هر مويت ، اى بت رعنا * در دماغم رگيست از سودا

از وصال قد تو اى دلدار * نيست جز گيسوى تو برخوردار

فرق كردن به چشم سر نتوان * موى فرق ترا ، ز موى ميان

شد دلم ، تا شدم گرفتارت * بطمع طره‌هاى طرارت

5750

موى زلفت فراز عارض خوش * سوخت ما را ، چو موى در آتش

اى ربوده دلم به پيشانى * الحق آن نيز هم به پيشانى

نور ماهست ، يا شعاع جبين ؟ * شمع پروانه سوز ؟ يا پروين ؟