كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٧

فصل دهم

پاىها از كنار آن مهوش * چست درزد به منقل آتش

گفت : چشمم اگرچه حيرانست * پاى را پيش هر دو يكسانست

5710

آتش از تن نصيب خود طلبد * سوزش مغز بىخرد طلبد

گل آتش به پيش ابراهيم * وز تجلى نسوخت جسم كليم

نظر ما به چشم تو جانيست * ميل دل را نتيجه روحانيست

نظرى ، كز سر صفا آيد * به طبيعت مگر نيالايد

گر ترا نيست با غمش كارى * دايما من مقيدم ، بارى

5715

نيست كارى به‌آنم و اينم * صنع پروردگار مىبينم

حيرتم غالبست و دل واله * نيست پرواى عقل ، يا دينم

سخنى كز تو بشنود گوشم * خوش‌تر آيد ز جان شيرينم

در جهان ، گر دل از تو بردارم * خود كه بينم ؟ كه بر تو بگزينم ؟

كرمى كن ، گرم نخواهى كشت * هم بدان ساعدان سيمينم

5720

در جهان غير عشق نپرستم * عشق بازيست رسم و آيينم

با عراقى ، كه عاجز غم تست * خرده‌گيرى مكن ، كه مسكينم

اى خوش و فارغ ، از غم ما پرس * عاشقان ضعيف را واپرس

عجز من بين ، دعاى من بپذير * مىتوانى ، بلطف دستم گير

دارى از عاشقان خويش ملال * خون ايشان چراست بر تو حلال ؟

5725

به كسى التفات كن نفسى * كه ندارد بجز تو هيچ كسى

فارغى از درون صاحب درد * مكن ، اى دوست ، هر چه بتوان كرد

گر تو خوبى و ما ضعيف و فقير * تابت ، اى خور ، ز ذره باز مگير

رخ بما مىنما و جان مىبخش * بر دل ريش عاشقان مىبخش

عاشقان در كمين معشوقند * ساكنان زمين معشوقند

5730