كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٦

حكايت

اى كه خوانى بعشق مغرورم * هيچ عيبم مكن ، كه معذورم

گر جمال بتم نظاره كنى * بدل سيب دست پاره كنى

گر تو شكل و شمايلش بينى * قد و گيسو حمايلش بينى

همچو من ، دل اسير او شودت * بت پرستيدن آرزو شودت

5690

كيست كو را دو چشم بينا بود * پس رخ خوب او دلش نربود ؟

هيچ كس ديدهء بصير نداشت * كه دل و جان بحسن او نگذاشت

از جمالش نمىشكيبد دل * مىبرد عقل و مىفريبد دل

آن لطافت كه حسن او دارد * دل صاحبدلان به دام آرد

عشق رويش همىكند پيوست * حلقه در گوش عاشقان الست

حكايت

حكايت

5695

پير شيراز ، شيخ روزبهان * آن بصدق و صفا فريد جهان

اوليا را نگين خاتم بود * عالم جان و جان عالم بود

شاه عشاق و عارفان بود او * سرور جمله واصلان بود او

چون بايوان عاشقى بر شد * روز به بود و روز بهتر شد

سالها با جمال جان افروز * روز شب كرده بود و شبها روز

5700

داشت او دلبرى فرشته نهاد * كه رخش ديده را جلا مىداد

اتفاقا مگر سفيهى ديد * كان پرى پاى شيخ مىماليد

رفت تا درگه اتابك سعد * تيزروتر ز سير برق از رعد

گفت : اى پادشاه دين ، فرياد ! * پاى خود شيخ دين با مرد داد

سعد زنگى ، ز اعتقاد كه داشت * در حق شيخ افترا انگاشت

5705

كرد روزى مگر عيادت شيخ * ديد حالى كه بود عادت شيخ

دلبرى ديد ، همچو بدر منير * چست در برگرفته پاى فقير

چون اتابك به چشم خويش بديد * از حيا زير لب همىخنديد

بود نزديك شيخ سوزنده * منقلى پر ز آتش آكنده