كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٣

مثنوى

مثنوى

مثنوى

عاشقى بىقرار ، از سر درد * بريا مدتى چو طاعت كرد

از ريا دور بود اخلاصش * برد سوى عبادت خاصش

بوى تحقيق از آن مجاز شنود * درى از عاشقى برو بگشود

5620

دايما مشتغل بذكر خداى * نه بشه راه داد و نى به گداى

نه شنيد از كسى ، نه با كس گفت * در عبادت به آشكار و نهفت

هم رعيت مريد و هم شاهش * همه از ساكنان درگاهش

شبى ، آن مه ، چو جمله خلق به خفت * زد در شيخ و در جوابش گفت :

آنكه معشوق تست ؟ گفت : آرى * گر تو آنى من آن نيم ، بارى

5625

زد بسى در و ليك سود نداشت * نگشود و بر خودش نگذاشت

شاه خوبان ، چو ديد آن حالت * متأثر شد از چنان حالت

در خود از درد عشق دردى ديد * بازگرديد و جاى مىنگزيد

چونكه در قصر خويش منزل كرد * با هزاران هزار انده و درد

سينه پرسوز ازو و دل بريان * جان به دريا غريق و تن بكران

5630

گشت بيمار ، چون نخورد و نخفت * دايما با خود اين سخن مىگفت :

طالبم را نگر ، كه شد مطلوب * يا محب مرا ، كه شد محبوب

اى پدر ، بهر من طبيب مجوى * رو ، ز بيمار خويش دست بشوى

كو نداند دوا عناى مرا * چاره مردن بود بلاى مرا

درد دل را مجو دوا ز طبيب * به نگردد ، مگر ببوى حبيب

5635

چونكه درد من از طبيب افزود * هيچ دارو مرا ندارد سود

نيست در دل ز زهر غم آن درد * كه بترياق دفع شايد كرد

من خود اين درد را دوا دانم * ليكن از شرم گفت نتوانم

چون به يك‌بارگى برفت از كار * به اتابك رسيد اين گفتار

گفت اتابك كه : محرم او كيست ؟ * باز پرسيد ازو بخفيه كه : چيست ؟

5640