كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٢

غزل

تا به دو خادمى پيام آورد * كين گذشت از حكايت آن كرد

سر خود گير و گوش كن سخنى * چون تويى را كجا رسد چو منى ؟

گر تو سوداى عاشقى دارى * شايد ار قصر شاه بگذارى

تو كجايى و ما كجا ؟ هيهات ! * در بيابان و آرزوى فرات ؟

5600

ليك اگر صادقى درين معنى * راه برگير و بگذر از دعوى

بفلان كوه رو ، مقامى ساز * كنج گير و مگوى با كس راز

طاعت كردگار عادت كن * صانع خويش را عبادت كن

روزگارى بدين صفت مىباش * خود شود طاعت نهانى فاش

در تو مردم ارادت افزايند * بتبرك به خدمتت آيند

5605

هيچ چيزى ز كس قبول مكن * نيز با هيچ كس مگوى سخن

چون شوى در ميان خلق علم * به اتابك رسد حديث تو هم

چون اتابك ترا مريد شود * اندهت را فرح پديد شود

چونكه عاشق پيام دوست شنيد * امر او را بجان و دل بگزيد

شد به كوهى كه او اشارت كرد * چارديوار كى عمارت كرد

5610

وندر آنجا ، چنان كه دختر گفت * از عبادت نيارميد و نخفت

غزل

غزل

عاشقى ترك خواب و خور كرده * جاى خود را ز گريه تر كرده

حيرت حسن دوست جانش را * از تن خويش بىخبر كرده

دايم اندر نماز و روزهء عشق * درس عشاق را زبر كرده

پيش تير ارادت معشوق * جگر خويش را سپر كرده

5615

كارش از دست خود بدر رفته * يارش از كوى خود بدر كرده

در ره كوى دوست بىسر و پا * دل و جان داده ، پا ز سر كرده

همت عاليش عراقى را * سفر راه پرخطر كرده