كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٦١

حكايت

شب اندوه من نگردد روز * تا نبينم جمال روى تو باز

تو ز ما فارغى و ما داريم * بر درت سر بر آستان نياز

5575

در دلم آرزوى عشق ترا * نيست انجام ، اگر بود آغاز

مرغ جانم ز آشيانهء تن * جز بكويت كجا كند پرواز ؟

بيش ازينم ز خويش دور مدار * تا نگردد دريده پردهء راز

آخر ، اى آفتاب جان افروز * سايه‌اى بر من ضعيف انداز

از تو ما را گذر نخواهد بود * گر اهانت كنى و گر اعزاز

5580

در غمت هر نفس عراقى را * با خيالت حكايتيست دراز

مثنوى

مثنوى

اى غم تو مجاور دل من * وز زمانه غم تو حاصل من

تا دلم باد ، مبتلاى تو باد * دايما بستهء بلاى تو باد

ديده را ديدن تو مىبايد * و گرم قصد جان كنى شايد

دل ما را فراغت از جانست * زندگانى ما به جانانست

5585

عشق ، روزى كه درد من بفزود * شد حقيقى اگر مجازى بود

در ترقيست كار ما در عشق * بلكه اخلاص شد ريا در عشق

حكايت

حكايت

بود صاحب‌دلى به دانش و هوش * در نواحى فارس تره‌فروش

از قضاى خدا و صنع إله * مىگذشت او به راه خود ناگاه

پيش قصرى رسيد و در نگريد * صورت دختر اتابك ديد

5590

صورتى خوب ديد و حيران شد * دل مجموع او پريشان شد

قرب سالى ز عشق مىناليد * كه رخ خوب دوست باز نديد

دايم از گريه ديده پرخون داشت * چشمها چشمه‌هاى جيحون داشت

بجز اوصاف او نخواند و نگفت * دايم از حسرتش نخورد و نخفت

با سگ كوى او همىگرديد * سگ كويش بر آدمى بگزيد

5595