كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٠

غزل

از جمالش جمال روى نمود * وز بقايش بقاى عشق فزود

از محبت محبتش بشناخت * وز تجلى عشق عشقش باخت

زين صفتها چو بوى دوست شنيد * خويشتن را نديد و او را ديد

مظهر روى دوست را بنهفت * « ليس فى جبتى سوى اللّه » گفت

5555

چونكه بر كند جبه را وارست * جبه بر كن ، كه پات بردارست

« ما به الاشتراك » را بنشان * « ما به الامتياز » را برخوان

چون ز « سبحان » شدى تو « اعظم شان » * گرد هستى خود ز خود بنشان

فصل هشتم

فصل هشتم

اى هواى تو مونس جانم * مايهء درد و اصل درمانم

مرغ جان تا بيافت ديدهء باز * در هواى تو مىكند پرواز

5560

گفت و گوى تو روز و شب يارم * جست‌وجوى تو حاصل كارم

دلم از عشق تست ديوانه * تا تو شمعى ، تراست پروانه

نيك در كار خويش حيرانم * درد خود را دوا نمىدانم

در غم دوستان مهر گسل * دشمنان را بسوخت بر من دل

ما همه مشترى بىپايه * او و كالاى او گران‌مايه

5565

اى ز سوداييان درين بازار * فارغ از مثل من هزار هزار

خواب خواهم من از خدا بدعا * تا ببينم مگر بخواب ترا

نكند خود به خاطرت گذرى * كه كنى سوى بيدلى نظرى

چون سر ماست خاك سودايت * فرصتى ، تا نهيم در پايت

مىسزد جز بوقت دل بردن * التفاتى به بيدلى كردن

5570

بتلطف ز ما ربودى دل * بتكبر كنون ز ياد مهل

تو به خود عاشقى ، زهى مشكل ! * كه ز ما بگذرد ترا در دل

تو سبق برده‌اى ز نيكويان * ما ز عشق تو اين غزل‌گويان :

غزل

غزل

اى شده چشم جان من به تو باز * از تو در دل نياز و در جان آز