كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٨

حكايت

در غمت دود از آن بعرش رسد * آتشى كز درون برافروزيم

5505

آفتاب جمال بر ما تاب * ز آنكه ما بىرخت سيه‌روزيم

تا ببينيم روى خوبت را * از دو عالم دو ديده بردوزيم

مايهء جان و دل براندازيم * به ز عشقت چه مايه اندوزيم ؟

همچو طفلان بمكتب عشقت * ابجد عشق را بياموزيم

در غم عشق اگر رود سر ما * اى عراقى ، بيا ، كه فيروزيم

مثنوى

مثنوى

5510

تا غمت با من آشنايى كرد * دلم از جان خود جدايى كرد

تا غم تو قبول كرد مرا * هستى خود ملول كرد مرا

در سماع توام ، چو حال گرفت * از وجود خودم ملال گرفت

آيت عشق تو چو برخواندم * مايهء جان و دل برافشاندم

هر كجا آفتاب حسن تو تافت * عاشقان را بجست و نيك بيافت

5515

اگر ، اى آفتاب جان‌افروز * شب ما از رخ تو گردد روز

اندر آن بس بود ز روى تو تاب * گو : دگر آفتاب و ماه متاب

اى ز عشاق گرم بازارت * به ز من عالمى خريدارت

من كيم ، تا زنم ز عشق تو لاف ؟ * نيست دعواى اين سخن ز گزاف

حكايت

حكايت

يكى از عاشقان جمالت را * بود نجم اكابر كبرى

5520

آن معين شريعت احمد * آن قرين دل و قريب احد

بود بر چرخ انجم اخيار * آفتاب معانى اسرار

آن گره سالكان ، كه ره بردند * اقتباس كمال ازو كردند

بربود از مقام آزادى * دل او حسن مجد بغدادى

بربودش بتى چنان مقبل * ناگهان از مقام عالى دل

5525

حسن زيباش خيل عشق آورد * صبر و آرام او به غارت برد

گفت : آيا بر من آريدش ؟ * هست جان او ، بر تن آريدش