كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٧

غزل

چون درآمد بصبح شحنه ز خواب * برگرفت آن مويز و كرد شتاب

شيخ چون ديد شحنه را از دور * در پى افتاده آن سرشته ز نور

پيش از آن كش به نزد خويش آورد * طبق پرمويز پيش آورد

كآنچه امشب نبى بر تو گذاشت * هان ! نشانش ازين طبق برداشت

5485

متاله روان راه إله * به مويزى جهان برند از راه

حسن را صورتى مبين و مدان * به مويزى ز راه باز ممان

باصره ، چونكه با كمال بود * لذتش راتب جمال بود

گر طبيعت چشيدنش خواهد * بيند و هم رسيدنش خواهد

سيب سيمين براى چيدن نيست * زو نصيب تو غير ديدن نيست « 1 »

5490

فصل هفتم

فصل هفتم

ما مقيمان آستان توايم * عندليبان بوستان توايم

گر رويم از درت و گر نرويم * از تو گوييم و هم ز تو شنويم

چون كه در دام تو گرفتاريم * از تو پرواى خويش چون داريم ؟

چون دم از آشنايى تو زنيم * ميل بيگانگى چگونه كنيم ؟

سر ما و آستانهء در تو * منتظر تا رويم در سر تو

5495

تو مپندار كز در تو رويم * بسر تو ، كه در سر تو رويم

تا ز عشق تو جرعه‌اى خورديم * دل بداديم و جان فدا كرديم

تا بكوى تو راهبر گشتيم * جز تو ، از هر چه بود برگشتيم

تا ز جان با غم تو پيوستيم * رخت هستى خويش بربستيم

تا ز شوق تو مست و حيرانيم * ره به هستى خود نمىدانيم

5500

چون به سوداى تو گرفتاريم * سر سوداى خود كجا داريم ؟

تاب حسن تو آتشى افروخت * دل ما را بدان بخواهد سوخت

غزل

غزل

گر ز شمعت چراغى افروزيم * خرمن خويش را بدان سوزيم

( 1 ) در 17 ازين پس 18 بيت كه مربوط به پايان كتابست چاپ شده