كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٥

مثنوى

نفسى بازپرس مستان را * راحتى بخش مىپرستان را

سوختم ، سوختم ، در آتش شوق * بيخودم كن دمى به بادهء ذوق

عجب آيد مرا ز باده‌پرست * بادهء عشق ناچشيده و مست

در بيابان ، بفصل تابستان * چون ببارد به تشنه‌اى باران

5440

گرچه يك لحظه ز آن بياسايد * هم به آب اشتياقش افزايد

مى بيفزا ، چو شوقم افزودى * روى پنهان مكن ، چو بنمودى

باز مخمور عشق را مى ده * چون مدامم دهى ، پياپى ده

تا دگر بار مستى آغازم * وين غزل را انيس خود سازم .

غزل

غزل

دل و جانيست با من مشتاق * به تو نزديك و تن اسير فراق

5445

روى زيبا ز من چرا پوشى ؟ * « اين تحريمه على العشاق » ؟

تو طبيبى و ما چنين بيمار * تو ملولى و ما چنين مشتاق

بر دلم ساحران غمزهء تو * « راميات با سهم الاماق »

مست شوق توايم و بادهء وصل * نرسيدست همچنان بمذاق

از محيط غم تو جان نبرند * غوطه‌خواران بحر استغراق

5450

در بيابان عشق تو دل ما * « صار حيران مشرق الاشراق »

مثنوى

مثنوى

نكند جز كه شوق ديدارت * خانهء صبر عاشقان غارت

آرزوى تو هر دم از دل ريش * راتبى مىبرد به عادت خويش

نه فراغى بحسب حال منت * نه مجالى كه بشنوم سخنت

سخنى كان از آن لب دلجوست * باد جانش فدا ، كه جان داروست

5455

عالم عاشقان ز حيرت او * در بدر مىروند و كوى بكو

گرچه درديست ، عشق ، بىدرمان * هست درمان درد ما جانان

راه تو موضع سرم گردد * طالبم ، گر ميسرم گردد