كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٤

فصل ششم

هان ! دلم گر نشانه مىخواهى * زدن از تست و از من آهى خوش

كى ز تيرت الم رسد ؟ كه مرا * ديده در حيرتست و دل در غش

يابم از ديدن تو آب حيات * ور بسوزانيم تو در آتش

خواه نوشست و خواه زهرآلود * شربت از دست دوست خوش دركش

5420

ور دهد غير شربت نوشت * نيش دان و به خاك ريز و مچش

به عراقى مگو : بيا بر من * خويشتن را بگوى ، اى دلكش

هر كرا نيست عيش خوش بىدوست * اين مناجات مىكند : كاى دوست

جان ما گوهريست بيش بها * كالبدهاى ما چو مزبلها

اندرين مزبله چه مىپاييم ؟ * روى بنماى ، تا برون آييم

5425

گرچه از تو ببوى خرسنديم * هم به ديدارت آرزومنديم

عاشقا ، راز عاشقان بشنو * هم ز بيدل حديث جان بشنو

گوش كن سر اين فسانه ز من * گلخنى جان تست و گلخن تن

گرچه در جان تست كان علوم * در تنت هست گلخنى ز ظلوم

آنكه در جان ترا اصول نهاد * لقب جسم تو جهول نهاد

5430

تا تو از خويشتن برون نايى * ديدهء دل بدوست نگشايى

چون برون آمدى ، فدا كن جان * تا بينى مگر رخ جانان

ساقيا ، بادهء صبوح بده * عاشقان را غذاى روح بده

بادهء عشق ده بما مستان * مى بده « ماى » ما ز ما بستان

در دلم نه حلاوت مستى * تا شود نيستى من هستى

5435

زان صراحى ، كه جام رضوانست * باده‌اى ده ، كه جرعه‌اش جانست

اى كه بر ياد لعل دلجويت * باده ناخورده ، مستم از بويت