كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٣

غزل

در رگش چون نماند خون برجا * سست شد ، اندر اوفتاد ز پا

بر گذرگاه دوست بر خون خفت * جان همىداد و اين غزل مىگفت :

5395

غزل

غزل

در هواى تو جان و تن بارست * جان فدا كرد عاشق و وارست

صيد خود را چرا زنى تو به تير ؟ * كو به دام تو خود گرفتارست

در هلاك دلم چه مىكوشى ؟ * چونكه بيچاره خود درين كارست

دل بسى در غمت به خون غلتيد * ليكن اين بار خود سبك‌بارست

اى شبم روز با تو ، بىرخ تو * روز روشن مرا شب تارست

5400

عاشقان پيش چون تو صيادى * جان فدا مىكنند و ناچارست

من ز تيرت امان نمىطلبم * ليكنم آرزوى ديدارست

مثنوى

مثنوى

آن پرى ، بعد از آنكه تير انداخت * گلخنى زخم خورده را بشناخت

اندر آمد ز اسب پيشش شد * مرهم اندرون ريشش شد

نفسى راه لطف پيش گرفت * سر او بر كنار خويش گرفت

5405

عاشقان را بلطف بنوازند * دلبران ، بعد از آنكه اندازند

تا خدنگى ندوختش بر جان * نگرفتش به ناز بر سر ران

تاب وصلش نداشت آن پردرد * جان بداد و وداع جانان كرد

گر تو از عاشقان قلاشى * كم از آن گلخنى چرا باشى ؟

عاشقى با بلاكشى باشد * كار مجنون مشوشى باشد

5410

چونكه توى تو شد بدل به صفا * خواه تير جفا و خواه وفا

هدفى را كه بيم سر نبود * خوردن تير را خطر نبود

تير معشوق را هدف شايى * از دل و جان اگر برون آيى

همگى روى تا نيارد دوست * به تو تيرى نمىزند بر پوست

غزل

غزل

تيرى ، اى دوست ، بركش از تركش * پس به ابروى چون كمان دركش

5415