كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٥١

حكايت

گلخنى بينوا و ناموزون * از بن گلخن آمده بيرون

عارضى آن چنان منور ديد * شاهزاده چو سوى او نگريد

زورش از پا برفت و دل از دست * شد درو ، از شراب حيرت ، مست

خون ز سوداى دل ز چشمان ريخت * بس بغربال چشم خون مىبيخت

جامهء گلخنى ز تن بدريد * در پى آن پسر همىگرديد

5350

شاهزاده چو سوى او نگريد * بوى عشقش ز خون دل بشنيد

از تعجب به حال او نگران * بادپا را فروگذاشت عنان

سوى نخجيرگاه شد بشتاب * گلخنى اوفتاده مست و خراب

ناوك فرقتش جگر خسته * وز ملاقات اميد بگسسته

دل بداده ز دست و شوريده * از تن و جان اميد ببريده

5355

با دلى خسته و درونى ريش * غرقه در خون ز اشك ديدهء خويش

روز ديگر ، چو شاه واگرديد * گلخنى را هنوز در خون ديد

مست مست اندرو نگاهى كرد * گلخنى دوست ديد و آهى كرد

آن نگارين ره حرم برداشت * گلخنى را بدان صفت بگذاشت

وامقى گشته در پى عذرا * گاه در شهر و گاه در صحرا

5360

گاه سوداى آن پرى پختى * گاه با خويشتن همىگفتى :

چه خيالست ؟ پادشاهى را * به گدايى كجا بود پروا ؟

گر بپرسد كسى ز من حالم * من چه گويم كه از كه مىنالم ؟

نيست ياراى گفتنم : با كس * كه دلم را بوصل كيست هوس ؟

منزلم دور و بس گران‌بارم * چون كنم ؟ چيست چارهء كارم ؟

5365

جگرش سوخته ، دلش بريان * سال و مه خسته ، روز و شب گريان

باطنش مست و ظاهرش هشيار * در پى يار و بىخبر ز اغيار

گر به شهر آمدى ، بهر ايام * نزدى جز بكوى دلبر گام

پيش هيچ آفريده ندريده * پردهء راز آن پسنديده