كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٨

حكايت

لب شده خشك و ديده تر گشته * پا ز كار اوفتاده ، سرگشته

گفت : كاى مقتداى اهل سخن * غم كارم بخور ، كه امشب من

خركى داشتم ، چگونه خرى ؟ * خرى آراسته بهر هنرى

5280

خانه‌زاد و جوان و فربه و نغز * استخوانش ، ز فربهى ، همه مغز

من و او چون برادران شفيق * روز و شب همنشين و يار و رفيق

يك دم آوردم آن سبك رفتار * به تفرج ميانهء بازار

ناگهانش ز من بدزديدند * از جماعت بپرس : اگر ديدند ؟

مجلس گرم و غرقه در اسرار * چون در آن معرض آمد اين گفتار

5285

حاضران خواستندش آزردن * خر ز مسجد به پا گه آوردن

پير گفتا به دو كه : اى خر جو * بنشين يك زمان و هيچ مگو

نطق دربند و گوش باش دمى * بنشين و خموش باش دمى

پس ندا كرد سوى مجلسيان : * كندرين طايفه ، ز پير و جوان

هر كه با عشق درنياميزد * زين ميانه به‌پاى برخيزد

5290

ابلهى ، همچو خر ، كريه لقا * چست برخاست ، از خرى ، بر پا

پير گفتا : تويى كه در يارى * دل نبستى بعشق ؟ گفت : آرى

بانگ برزد ، بگفت : اى خردار * هان ! خرت يافتم بيار افسار

ويحك ! اى بىخبر ز عالم عشق * ناچشيده حلاوت غم عشق

خرصفت ، بار كاه و جو برده * بىخبر زاده ، بىخبر مرده

5295

از صفاهاى عشق روحانى * بىخبر در جهان ، چو حيوانى

طرفه دون همتى و بىخبرى * كه ندارد به دلبرى نظرى

هر حرارت ، كه عقل شيدا كرد * نور خورشيد عشق پيدا كرد

هر لطافت ، كه در جمال افزود * اثر عشق پاكبازان بود

گر تو پاكى ، نظر به پاكى كن * منقطع از طباع خاكى كن

5300

سوز اهل صفا ببازى نيست * عشقبازى خيال‌بازى نيست