كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٦

مثنوى

وانكه بربود ناگهان دل وى * بخرابات رفت و او در پى

بخرابات رفت و سر بنهاد * با خراباتيان خراب افتاد

قرب سالى مريد عاشق مست * در خرابات بود باده بدست

5235

ز آتش عشق دوست مىجوشيد * بادهء عشق او همىنوشيد

چون خودى خودش ز ياد برفت * خرمنش جملگى بباد برفت

عشق « اويى » او ازو بربود * او نه معدوم ماند و نه موجود

شيخ شبلى به چشم حال بديد * كه به‌غايت رسيد كار مريد

از خراباتيش طلب فرمود * نقد آن عشق را عيار افزود

5240

زان مجازش حقيقتى بنمود * قفل غم از در دلش بگشود

زان ميانش به خلوتى بنشاند * كندر آن لوح سر عشق بخواند

مرد عاشق چو پير خلوت شد * از مى مهر مست حضرت شد

چونكه در راه عشق صادق شد * مقتداى هزار عاشق شد

مثنوى

مثنوى

« انما العاشقون مذبوحون » * « عند باب الحبيب مطروحون »

5245

عاشقان كشتگان زنده دلند * ز آتش عشق دوست مشتعلند

عاشقان را نه دود و نه عودست * نالهء عشق لحن داودست

دل عاشق ز عشق بيمارست * نالهء زير عاشقان زارست

وصف معشوق را ز عاشق پرس * حسن عذرا ز چشم وامق پرس

وصف شيرين به نزد خسرو گوى * مهر ليلى ز طبع مجنون جوى

5250

سوز پروانه شوق پروين دان * اصل سوداى ويس رامين دان

همه عالم ، اگر پر از هوسست * بشر را اشتياق هند بسست

جان فرهاد ، اگرچه شيرين بود * عاقبت هم براى شيرين بود

هر كه او را دلى بود ، بارى * ناگزيرش بود ز دلدارى

اى كه عاشق نه‌اى ، حرامت باد * زندگانى ، كه مىدهى بر باد