كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٤

مثنوى

بر ره يار منتظر مانده * نمك شوق بر دل افشانده

بار محنت كشيده چون ايوب * زهر فرقت چشيده چون يعقوب

نظر جان ز جسم بگسسته * صدق « ميعاد » باز دانسته

5190

كرده از جان بسوى كوش چو روى * « ليس فى جبتى سوى اللّه » گوى

جان « انا الحق » زنان و تن بردار * فارغ از جنت و گذشته ز نار

علم اتحاد بربسته * لشكر خشم و آز بشكسته

بن و بيخ خيال بركنده * گشته آزاد و همچنان بنده

غزل

غزل

جنت قرب جاى ايشانست * نور رضوان صفاى ايشانست

5195

جان من در هواى ايشانست * تن من خاك پاى ايشانست

عقل كل هست گنگ و لا يعقل * هر كجا ماجراى ايشانست

آفتابى ، كه عرش ذرهء اوست * مطلعش بر سماى ايشانست

بازل ، چون قبول يافته‌اند * ابد اندر بقاى ايشانست

همه در عشق خود فنا طلبند * كه بقا در فناى ايشانست

5200

حلم و ترك و حيا نشانهءشان * علم و تقوى لواى ايشانست

از جناب خداى در دو جهان * اين مراتب براى ايشانست

اين مراتب بذات ايشان نيست * كين كرم از خداى ايشانست

هر چه اندر جهان عراقى يافت * اثرى از عطاى ايشانست

مثنوى

مثنوى

آنكه ايشان برو نظر كردند * اولش عاشقى خبر كردند

5205

عشق در هر دلى كه جاى گرفت * دست برد اندرون و پاى گرفت

عشق در هر دلى كه سر برزد * خيمه از عقل و علم برتر زد

هر دلى كو بعشق بينا شد * منزلش زير بود و بالا شد

هر دلى را كه عشق روى نمود * هر زمانى ارادتش افزود