كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٢

مثنوى

5140

كندر آماج نطق معنى جوى * تير فكر تو مىشكافد موى

گرچه بسيار مىنواختمت * به حقيقت كنون شناختمت

انعم اللّه نعمت عشقت * به چنين شعر و حكمت عشقت

زين صفت درها كه طبع تو سفت * خوب گفتى و نيك خواهى گفت

گفتمش : مثل اين نگفته كسى * گفت : ازين نوع گفته‌اند بسى

5145

شعر ، در عالمى كه مردانند * بازى كودكان همىخوانند

شاعرى منقطع كند نورت * خاصه دعوىگرى درين صورت

نشنيدى تو اين حديث صواب ؟ * از نبى : « كل مدع كذاب »

شعر آن به كه خود ندانندش * زانكه « حيض الرجال » خوانندش

رو به تحصيل علم شو مشغول * كه جز آن جمله فاضلست و فضول

5150

ورنه ، دعوى مكن ، بمعنى كوش * رو بكنجى درون نشين ، خاموش

در مقامات عاشقان مست آى * ورنه بنشين و خويشتن مستاى

خود ستوده است هر كه اهل بود * خودستايى نشان جهل بود

با سوار آى در سخنرانى * يا خطى باز ده به نادانى

يا درون شو به تابخانهء عشق * يا برون نه قدم ز خانهء عشق

5155

بس كه گفتند هر يك از هوسى * غزل و قطعه و قصيده بسى

گر تو پرمايه‌اى درين بازار * نمطى تازه و غريب بيار

گفتم : اى نور چشم ناخفته * همه گفتند ، چيست ناگفته ؟

اى ببوى تو زنده جان و تنم * من كيم ؟ تا كجا رسد سخنم ؟

گفت : هىهى ، نه اين‌چنين ، نه چنان * خويشتن را حقير مايه مدان

5160

سخن دل ز شاعرى دورست * نثر منظوم و نظم منثورست

منشأ اين سخن هم از جاييست * موجب عشق حسن زيباييست

در جهان هيچ كس مشوش عشق * نشد ، الا ز سوز آتش عشق

هر زبانى سخن نداند گفت * هر بصيرى گهر نداند سفت