كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٤١

مثنوى

گو : عراقى در آرزوى رخت * جان همىداد و حسرت اندر دل

مثنوى

مثنوى

چون بديد اين غزل بدين‌سان خوب * ملتفت شد بطالب آن مطلوب

5120

دست يازيد و برگرفت و بخواند * در به دو نيك اين سخن مىراند

چون به آخر رسيد خوش بگريست * گفت : بيچاره اين عراقى كيست ؟

گفتم : اى جان جان ، من مسكين * در بيابان عشق گفته‌ام اين

گفت : آنگه شود مرا باور * كه بدين قافيت يكى ديگر

بر بديهه بگويى اندر حال * باشد اين در فراق و آن ز وصال

5125

آن غزل در فراق جانان بود * وين يكى در وصال بايد زود

گفتم : اى مايهء سخن گفتن * از تو به نوشتن و ز من گفتن

گفت : كو كاغذ و دوات و قلم ؟ * دادمش : تا نوشت اين غزلم :

غزل

غزل

اى ز روى تو آفتاب خجل * وز لبت آب زندگى حاصل

عاشقان را خيال عارض تو * در شب تيره نور ديده و دل

5130

زانكه روى ترا ز غايت لطف * برگ گل شرمسار و لاله خجل

ز آرزوى قد تو سرو سهى * خشك بر جاى مانده پا در گل

اى لبت را اسير آب حيات * وى رخت را غلام شمع چگل

از براى كمند گيسويت * رشتهء جان عاشقان مگسل

رمقى بود باقى از جانم * كه تو ناگه به دو شدى و اصل

5135

واى اگر خاطرت بجانب ما * لحظه‌اى ديرتر شدى مايل

اتفاقى عجب : عراقى و وصل ! * زانكه آشفته گم كند منزل

مثنوى

مثنوى

آن غزال اين غزل چو زيبا ديد * به كرشمه بسوى من نگريد

زد چو طوطى يكى شكر خنده * گفت : ذوقت مزيد و پاينده