كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٤

در نصيحت ملوك

سايهء او چو قبهء خضرا * هست هجده هزار عالم را

عدلش آراسته جهان چو ارم * هم بانصاف و هم بجود و كرم

4965

جود او عاشقست بر سايل * كرمش سابقست بر مايل

به كفش نسبتى چو كرد سحاب * زان شد آبستن او بدر خوشاب

ذات او گوهرست و ملك صدف * از كف جود اوست كان چون كف

دل مستغنيش بخشش وجود * از خزاين بسى نماند وجود

نظر لطف او مرارت سم * انگبين كرده بر لب ارقم

4970

طبع موزون او سرشته ز نور * از مناهى و از ملاهى دور

ذات پاكش ، كه از علوم غنيست * از صفات و مديح مستغنيست

زانكه در وصف او هنرمندان * هر چه گويند هست صد چندان

خوب‌رو را چه حاجت زيور ؟ * وصف خود خويشتن كند گوهر

چيست كان نيست ذات پاكش را ؟ * تا بخواهم من از خدا بدعا

4975

گوهر كان و بحر معدلتست * پايهء او وراى منزلتست

اى چو خورشيد نورور ز جلال * وى چو بدر منير محض كمال

هست راى تو نور امن‌وامان * كه به دو روشنست جمله جهان

درگه تو چو مجمع فضلاست * سايهء حق ز نور تو پيداست

هر خدنگى ، كه شست قهر گشاد * هدفش جان دشمنان تو باد

4980

چشم معنى ز صورتت روشن * تا شود كور ديدهء دشمن

در نصيحت ملوك

در نصيحت ملوك

گفت استاد عالم عاقل : * از دو حالست آدمى كامل

اولين اكتساب علم خدا * كه حياتست نفس ناطقه را

زنده كردن روان خود بعلوم * بزدودن ز روح زنك ظلوم

از مناهى دين حذر كردن * ميوهء شاخ « وَ اتَّقُوا » خوردن

4985

دوم از ملك ناشدن غافل * هم‌نشينان صالح و عاقل