كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٩

در تصفيهء نهاد گويد

هيچ طالب به خود درو نرسيد * روى او هم به دو توانى ديد

4850

خاك را نيست ره بعالم پاك * جان مگر هم بجان كند ادراك

در ثنايش كسى كه خاموشست * نيش انديشه در دلش نوشست

گنگ گشتم درو و « ما احصى » * « و ثناء عليه لا احصى »

در تصفيهء نهاد گويد

در تصفيهء نهاد گويد

سر او در سر يقين و گمان * مايهء كفر دان و هم ايمان

حسن او راست آينه عالم * روى او شد وجود و پشت عدم

4855

روى آيينه را چه دارى تار ؟ * نيست آيينه بهر آينه‌دار

آهن خويش را به آينه ساز * روى آيينه را نگر ز آغاز

زنگ از آيينهء درون بزداى * پس بايوان شاه حسن درآى

همچو آيينه ديده شو همه تن * تا كنى چشم جان به دو روشن

پشت بر خويش كن ، مگر با اوى * شوى ، آيينه خوى ، روى به روى

4860

مثلى گوش كن بديع و غريب : * مثل خورشيد دان تو نور حبيب

دل عاشق چو جرم مه صافى * ذوق پيش آمده بو صافى

ماه را نور بىحساب بود * چون برابر به آفتاب بود

زين صفت هر كه قرب ديد بدوست * ديدهء او دريچهء دل اوست

ديده‌اى را كه روشنى نفزود * ز آفتابش نصيب گرمى بود

4865

نور خورشيد در جهان فاشست * گنه از ديده‌هاى خفا شست

آفتابى چنين ، كه مىتابد * چشم خفاش درنمىيابد

ديدهء ما ، اگرچه بىنورست * دان كه نزديك بين هر دورست

ساكنست او ، مگر تو بشتابى * درنيابد ، مگر تو دريابى

من نيارم شدن به‌پاى منى * مگر اين راه را تو قطع كنى

4870

زانكه هرگز به چشم بينايان * زين بيابان نديد كس پايان

چشم ما را تعلق از ليست * نقد بازار ملك لم‌يزليست