كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٢

رباعيات

چندان كه خم باده‌پرستست بده * چندان كه در توبه نبستست بده

تا اين قفس جسم مرا طوطى عمر * درهم نشكستست و نجستست بده

1 - 5 - 13 - 16 4745

دل در طلب دنيى دون هيچ منه * بر دل غم او كم و فزون هيچ منه

خواهى كه به بارگاه شاهى برسى * از كوى طلب پاى برون هيچ منه

1 - 5 - 13 - 16

آنم كه توام ز خاك برداشته‌اى * نقشم بمراد خويش بنگاشته‌اى

كارم بمراد خود چو نگذاشته‌اى * مىرويم از آن‌سان كه توام كاشته‌اى

5 - 13

اى لطف تو دستگير هر بىسر و پاى * احسان تو پايمرد هر شاه و گداى

4750

من لوليكم ، گداى بىبرگ و نواى * لولى گداى را عطايى فرماى

1 - 5 - 13 - 16

پيرى بدر آمد ز خرابات فناى * در گوش دلم گفت كه : اى شيفته راى

گر مىطلبى بقاى جاويد مباش * بىبادهء روشن اندرين تيره سراى

5 - 13

عشقى نبود چو عشق لولى و گداى * افگنده كلاه از سر و نعلين از پاى « 1 »

پا بر سر جان نهاده ، دل كرده فداى * بگذاشته از بهر يكى هر دو سراى

5 - 13 4755

عيشى نبود چو عيش لولى و گداى * او را نه خرد ، نه ننگ و نه خانه ، نه جاى

اندر ره عشق مىدود بىسر و پاى * مشغول يكى و فارغ از هر دو سراى

1 - 5 - 13

نى بر سر كوى تو دلم يافته جاى * نى در حرم وصل نهاده جان پاى

سرگشته چنين چند دوم گرد جهان ؟ * اى راهنما ، مرا به خود راه نماى

( 1 ) رجوع كنيد بابيات 4477 و 4478