كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٠

رباعيات

1 - 5 - 13

هر دم شب هجران تو ، اى جان و جهان * تاريك‌ترست و مىنگيرد نقصان

يا ديدهء بخت من مگر كور شدست ؟ * يا نيست شب هجر ترا خود پايان ؟

1 - 5 - 13 - 16 4715

هر شب بسر كوى تو آيم به فغان * باشد كه كنى درد دلم را درمان

گر بر در تو بار نيابم ، بارى * از پيش سگان كوى خويشم بمران

5 - 13 - 16

تا چند مرا بدست هجران دادن ؟ * آخر همه عمر عشوه نتوان دادن

رخ بازنماى ، تا روان جان بدهم * در پيش رخ تو مىتوان جان دادن

5 - 13

هان ! راز دل خستهء ما فاش مكن * با يار عزيز خويش پرخاش مكن

4720

آن دل كه بهر دو كون سر درناورد * اكنون كه اسير تست رسواش مكن

6

خورشيد رخا ، ز بنده تحويل مكن * اين وصل مرا بهجر تبديل مكن

خواهى كه جدا شوى ز من بىسببى ؟ * خود دهر جدا كند ، تو تعجيل مكن

1 - 5 - 13

اى نفس خسيس ، رو تباهى مىكن * تا جان خسته است روسياهى مىكن

اكنون چو اميد من فگندى بر خاك * خاكت به سرست ، هر چه خواهى مىكن

6 4725

آخر بدمد صبح اميد از شب من * آخر نه به جايى برسد يا رب من ؟

يا در پايت فگنده بينم سر خويش * يا بر لب تو نهاده بينم لب من

1 - 5 - 13

اى ياد تو آفت سكون دل من * هجر و غم تو ريخته خون دل من

من دانم و دل كه در فراقت چونم * كس را چه خبر ز اندرون دل من ؟