كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣١٦

رباعيات

5 - 13

اى دل ، سر و كار با كريمست ، مترس * لطفش چو خداييش قديمست ، مترس

4650

از كرده و ناكرده و نيك و بد ما * بىسود و زيانست ، چه بيمست ؟ مترس

5 - 13

اى دل ، قلم نقش معما مىباش * فراش سرا پردهء سودا مىباش

مانندهء پرگار بگرد سر خويش * مىگرد و بطبع پاى برجا مىباش

5 - 13

امشب چو جمال داده‌اى خب مىباش * مه‌طلعت و گل رخ و شكرلب مىباش

اى شب ، چو من از تو روز خود يافته‌ام * تا صبح قيامت بدمد شب مىباش

1 - 4 - 5 - 13 4655

آمد بسر كوى تو مسكين درويش * با چشم پرآب و با دل پارهء ريش

بگذار كه در پاى تو اندازد سر * كو بىرخ خوب تو ندارد سر خويش

1 - 4 - 5 - 13 - 16

در دل همه خار غم شكستيم دريغ ! * وز دست غم عشق نرستيم دريغ !

عمرى به اميد يار برديم بسر * با يار دمى خوش ننشستيم دريغ !

5 - 13

حاشا ! كه كند دل به دگر جا منزل * او را ز رخ كه گردد از عشق خجل « 1 »

4660

گرديده به كس درنگرد عيبى نيست * كو شاهد ديده است و او شاهد دل

1 - 5 - 13

خاك سر كوى آن بت مشكين خال * مىبوسيدم شبى به اميد وصال

پنهان ز رقيب آمد و در گوشم گفت : * مىخور غم ما و خاك بر لب مىمال

1 - 5 - 13 - 16

در كوى خرابات نه نو آمده‌ام * يارى دارم ز بهر او آمده‌ام

گر يار مرا كوزه‌كشى فرمايد * من هم بكشيدن سبو آمده‌ام

( 1 ) در اصل چنينست و تصحيح آن ممكن نشد