كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣١٤

رباعيات

1 - 5 - 13

دربند گره‌گشاى مىبايد بود * ره گم‌شده ، رهنماى مىبايد بود

يك سال و هزار سال مىبايد زيست * يك جاى و هزار جاى مىبايد بود

5 - 13

ما زار كسى ، كز تو گزيرش نبود * جز بندگى تو در ضميرش نبود

4620

بخشاى بر آن كسى ، كه هر شب تا روز * جز آب دو ديده دستگيرش نبود

5 - 13

اى جان من ، از دل خبرت نيست ، چه سود ؟ * در عالم جان رهگذرت نيست ، چه سود ؟

جز حرص و هوا ، كه بر تو غالب شده است * انديشهء چيز دگرت نيست ، چه سود ؟

1 - 5 - 13 - 16

حاشا ! كه دل از خاك درت دور شود * يا جان ز سر كوى تو مهجور شود

اين ديدهء تاريك من آخر روزى * از خاك قدمهاى تو پرنور شود

5 - 13 4625

دل ديدن رويت بدعا مىخواهد * وصلت بتضرع از خدا مىخواهد

هستند شكر لبان درين ملك بسى * ليكن دل ديوانه ترا مىخواهد

1 - 5 - 13

اى از كرمت مصلح و مفسد به اميد * وز رحمت تو ببندگان داده نويد

شد موى سفيد و من رها كرده نيم * در نامهء خود بجاى يك موى سفيد

1 - 5 - 13

يارى كه نكو بخشد و بد بخشايد * گر ناز كند و گر نوازد شايد

4630

روى تو نكوست ، من بدانم خوش‌دل * كز روى نكو بجز نكويى نايد

11

عالم ز لباس شاديم عريان ديد * با ديدهء گريان و دل بريان ديد « 1 »

هر شام ، كه بگذشت مرا غمگين يافت * هر صبح ، كه خنديد مرا گريان ديد

( 1 ) رجوع كنيد بابيات 4569 و 4570