كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣١٣

رباعيات

1 - 5 - 13

در سابقه چون قرار عالم دادند * مانا كه نه بر مراد آدم دادند « 1 »

زان قاعده و قرار ، كان دور افتاد * نى بيش به كس دهند و نى كم دادند

1 - 5 - 13 - 16

زان پيش كه اين چرخ معلا كردند * وز آب و گل اين نقش معما كردند

جامى ز مى عشق تو بر ما كردند * صبر و خرد ما همه يغما كردند

1 - 5 - 13

بىروى تو عاشقت رخ گل چه كند ؟ * بىبوى خوشت ببوى سنبل چه كند ؟

4605

آن كس كه ز جام عشق تو سرمستست * انصاف بده ، به مستى مل چه كند ؟

5 - 13 - 16

هر كتب خرد ، كه هست ، اگر برخوانند * در پردهء اسرار شدن نتوانند

صندوقچهء سر قدم بس عجبست * دربند و گشادش همه سرگردانند

5 - 13

قومى هستند ، كز كله موزه كنند * قومى ديگر ، كه روزه هر روزه كنند

قومى دگرند ازين عجب‌تر ما را * هر شب بفلك روند و دريوزه كنند

4610 5 - 13

در كوى تو عاشقان درآيند و روند * خون جگر از ديده گشايند و روند

ما بر در تو چو خاك مانديم مقيم * ورنه دگران چو باد آيند و روند

1 - 4 - 5 - 13

ملك دو جهان را به طلبكار دهند * وين سود و زيان را به خريدار دهند

بويى كه صبا ز كوى جانان آورد * وقت سحر آن را به من زار دهند

1 - 5 - 13 - 16

دل جز به دو زلف مشك‌بارش ندهند * جان جز به دو لعل آبدارش ندهند

4615

در بارگه وصل ، جلالش مىگفت : * اين سر كه نه عاشقست بارش ندهند

( 1 ) رجوع كنيد به صحيفهء 64 مقدمهء كتاب