كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣١٢

رباعيات

1 - 5 - 13 - 16 4585

حسنت بازل نظر چو در كارم كرد * بنمود جمال و عاشق زارم كرد

من خفته بدم به ناز در كتم عدم * حسن تو بدست خويش بيدارم كرد

1 - 5 - 13

دل در غم تو بسى پريشانى كرد * حال دل من چنان كه مىدانى كرد

دور از تو نماند در جگر آب مرا * از به سكه دو چشمم گهرافشانى كرد

1 - 5 - 13

بازم غم عشق يار در كار آورد * غم در دل من ، بين ، كه چه گل بار آورد ؟

4590

هر سال بهار ما گل آوردى بار * امسال بجاى گل همه خار آورد

5 - 13 - 16

دل در طلبت هر دو جهان مىبازد * وز هر دو جهان سود و زيان مىبازد

مانندهء پروانه ، كه بر شمع زند * بر عين تو جان خود چنان مىبازد

5 - 13

آنجا كه تويى عقل كجا در تو رسد ؟ * خود زشت بود كه عقل ما در تو رسد

گويند : ثناى هر كسى برتر ازوست * تو برتر از آنى كه ثنا در تو رسد

1 - 5 - 13 - 16 4595

مسكين دل من ! كه بىسرانجام بماند * در بزم طرب بىمى و بىجام بماند

در آرزوى يار بسى سودا پخت * سوداش بپخت و آرزو خام بماند

5 - 13

از روز وجودم شفقى بيش نماند * وز گلشن جانم ورقى بيش نماند

از دفتر عمرم سبقى باقى نيست * درياب ، كه از من رمقى بيش نماند

4 - 5 - 13 - 16

يك عالم از آب و گل بپرداخته‌اند * خود را به ميان ما درانداخته‌اند

4600

خود گويند راز و خود مىشنوند * زين آب و گلى بهانه برساخته‌اند