كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣١١

رباعيات

2

عالم ز لباس شاديم عريان يافت * با ديدهء پرخون و دل بريان يافت

هر شام كه بگذشت مرا غمگين ديد * هر صبح كه خنديد مرا گريان يافت

4570 1 - 5 - 13

زنجير سر زلف تو تاب از چه گرفت ؟ * و آن چشم خمارين تو خواب از چه گرفت ؟

چون هيچ كسى برك گلى بر تو نزد * سر تا قدمت بوى گلاب از چه گرفت ؟

5 - 13

در عشق توام واقعه بسيار افتاد * ليكن نه بدين‌سان كه ازين بار افتاد

عيسى چو رخت بديد دل شيدا شد * از خرقه و سجاده بزنار افتاد

5 - 13

چون سايهء دوست بر زمين مىافتد * بر خاك رهم ز رشك كين مىافتد

4575

اى ديده ، تو كام خويش ، بارى ، بستان * روزيت كه فرصتى چنين مىافتد

5 - 13

غم گرد دل پرهنران مىگردد * شادى همه بر بىخبران مىگردد

زنهار ! كه قطب فلك دايره‌وار * در ديدهء صاحب‌نظران مىگردد

5 - 13

از بخت به فريادم و از چرخ به درد * وز گردش روزگار رخ چون گل زرد

اى دل ، ز پى وصال چندين بمگرد * شادى نخورى و ليك غم بايد خورد

6

گر من روزى ز خدمتت گشتم فرد * صد بار دلم از آن پشيمانى خورد

4580

جانا ، به يكى گناه از بنده مگرد * من آدميم ، گنه نخست آدم كرد

6

نرگس ، كه ز سيم بر سر افسر دارد * با ديدهء كور باد در سر دارد

در دست عصايى ز زمرد دارد * كورى بنشاط شب مكرر دارد