كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣١٠

رباعيات

كام دل و آرزوى من ديدن تست * جز ديدن روى تو دگر كامم نيست

1 - 5 - 13 4555

دل سوختگان را خبر از عشق تو نيست * مشتاق هوا را اثر از عشق تو نيست

در هر دو جهان نيك نظر كرد دلم * زان هيچ مقام برتر از عشق تو نيست

4 - 5 - 13

رخ عرضه كنيم ، گوى : اين زر سره نيست * جان پيش كشيم ، گوى ، گوهر سره نيست

دل نپسندى ، كه مايهء ناسره است * هر مايه كه قلبست عجب گر سره نيست !

5 - 13 - 16

عشق تو ز عالم هيولانى نيست * سوداى تو حد عقل انسانى نيست

4560

ما را به تو اتصال روحانى هست * سهلست گر اتفاق جسمانى نيست

5 - 13

بگدر ز چراغ مسجد و دود كنشت * بگذر ز زيان دوزخ و سود بهشت « 1 »

پس بر سر لوح شو ، كه استاد قلم * اندر ازل آنچه بودنى بود نوشت

5 - 13

ديشب دل من خيال تو مهمان داشت * بر خوان تكلف جگرى بريان داشت

از آب دو ديده شربتى پيش آورد * بيچاره خجل گشت و ليكن آن داشت

1 - 2 - 5 - 13 4565

افسوس ! كه ايام جوانى بگذشت * سرمايهء عيش جاودانى بگذشت

تشنه به كنار جوى چندان خفتم * كز جوى من آب زندگانى بگذشت

1 - 5 - 13 - 16

دردا ! كه دلم خبر ز دلدار نيافت * از گلبن وصل تو بجز خار نيافت

عمرى به اميد حلقه زد بر در او * چون حلقه برون در ، دگربار نيافت

( 1 ) منسوب به امام عمر خيام بدين گونه : تا كى ز چراغ مسجد و دود كنشت ؟ * تا چند زيان دوزخ و سود بهشت ؟ رو بر سر لوح بين ، كه استاد قلم * اندر ازل آنچه بودنى بود نوشت ؟