كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٨

رباعيات

4520

مهرى ، كه ترا از تو رهاند ، عشقست * لطفى ، كه ترا به دو رساند ، عشقست

5 - 13

بيمار توام ، روى توام درمانست * جان داروى عاشقان رخ جانانست

بشتاب ، كه جانم بلب آمد بىتو * درياب مرا ، كه بيش نتوان دانست

5 - 13

اين دورهء سالوس ، كه نتوان دانست * مىباش بناموس ، كه نتوان دانست

خاكى شو و كبر را ز خود بيرون كن * پاى همه مىبوس ، كه نتوان دانست

5 - 13 4525

پرسيدم از آن كسى كه برهان دانست : * كان كيست كه او حقيقت جان دانست ؟

بگشاد زبان و گفت : اى آصف راى * اين منطق طيرست ، سليمان دانست

5 - 13

كرديم هر آن حيله كه عقل آن دانست * تا راه توان بوصل جانان دانست

ره مىنبريم و هم طمع مىنبريم * نتوان دانست ، بو كه نتوان دانست

6

چشمم ز غم عشق تو خون بارانست * جان در سر كارت كنم ، اين بار آنست

4530

از دوستى تو بر دلم بارى نيست * محروم شدم ز خدمتت ، بار آنست

5 - 13

اول قدم از عشق سر انداختنست * جان باختنست و با بلا ساختنست

اول اينست و آخرش دانى چيست ؟ * خود را ز خودى خود به پرداختنست

5 - 13

از گلشن جان بىخبرى ، خار اينست * ميلت به طبيعتست ، دشوار اينست

از جهل بدان ، گر تو يكى ده گردى * در هستى حق نيست شوى ، كار اينست

5 - 13 4535

با حكم خدايى ، كه قضايش اينست * مىساز ، دلا ، مگر رضايش اينست

ايزد به كدامين گنهم داد جزا ؟ * توبه ز گناهى ، كه جزايش اينست