كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٧

رباعيات

گفتم كه : بريز خون من ، گفت برو * كآزاد كسى بود كه پروردهء ماست

5 - 13

ماييم كه بىمايى ما مايهء ماست * خود طفل خوديم و عشق ما دايهء ماست

4505

فىالجمله عروس غيب همسايهء ماست * وين طرفه كه همسايهء ما سايهء ماست

5 - 13

آن دوستى قديم ما چون گشتست ؟ * ماندست بجاى ؟ يا دگرگون گشتست ؟

از تو خبرم نيست كه با ما چونى * بارى ، دل من ز عشق تو خون گشتست

1 - 5 - 13

در دام غمت دلم زبون افتادست * درياب ، كه خسته بىسكون افتادست

شايد كه بپرسى و دلم شاد كنى * چون مىدانى كه بىتو چون افتادست ؟

4510 5 - 13

هرگز بت من روى به كس ننمودست * اين گفت و مگوى مردمان بيهودست

آن كس كه ترا به راستى بستودست * او نيز حكايت از كسى بشنودست

5 - 13

معشوقه و عشق عاشقان يك نفسست * رو هم‌نفسى جو ، كه جهان يك نفسست

با هم‌نفسى گر نفسى بنشينى * مجموع حيات عمر آن يك نفسست « 1 »

16

دل رفت بر كسى كه بىماش خوشست * غم خوش نبود ، و ليك غمهاش خوشست

4515

جان مىطلبد ، نمىدهم روزى چند * جان را محلى نيست ، تقاضاش خوشست

16

عشق تو ، كه سرمايهء اين درويشست * ز اندازهء هر هوس‌پرستى بيشست

شوريست ، كه از ازل مرا در سر بود * كاريست ، كه تا ابد مرا در پيشست

5 - 13

شوقى ، كه چو گل دل شكفاند ، عشقست * ذهنى ، كه رموز عشق داند ، عشقست

( 1 ) منسوب به خواجه نصير الدين طوسى ؛ بيت اول : سرمايهء عمر آدمى يك نفسست * وين يك نفس از براى يك هم‌نفسست