كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٦

رباعيات

5 - 13

دل بر تو نهم ، زنم بدانديشان را * وز تو نبرم ستيزهء ايشان را

4490

گر عمر مرا در سر كار تو شود * عهد تو بميراث دهم خويشان را

5 - 13

از بادهء عشق شد مگر گوهر ما ؟ * آمد به فغان ز دست ما ساغر ما

از به سكه همىخوريم مى را بر مى * ما در سر مى شديم و مى در سر ما

1 - 4 - 5 - 13 - 16

اى روى تو آرزوى ديرينهء ما * جز مهر تو نيست در دل و سينهء ما

از صيقل آدمى زداييم درون * تا عكس رخت فتد در آيينهء ما

5 - 13 4495

گل صبحدم از باد برآشفت و بريخت * با باد صبا حكايتى گفت و بريخت

بدعهدى عمر بين ، كه گل ده روزه * سر برزد و غنچه گشت و بشكفت و بريخت « 1 »

5 - 13

عشق تو ز دست ساقيان باده بريخت * وز ديده بسى خون دل ساده بريخت

بس زاهد خرقه‌پوش سجاده‌نشين * كز عشق تو مى بر سر سجاده بريخت

5 - 13

اى جملهء خلق را ز بالا و ز پست * آورده ز لطف خويش از نيست بهست « 2 »

4500

بر درگه عدل تو چه درويش و چه شاه ؟ * در سايهء عفو تو چه هشيار و چه مست ؟

1 - 5 - 13 - 16

پيرى ز خرابات برون آمد مست * دل رفته ز دست و جام مى بر كف دست

گفتا : مى نوش ، كندرين عالم پست * جز مست كسى ز خويشتن باز نرست

11

گفتم : دل من ، گفت كه : خون كردهء ماست * گفتم : جگرم ، گفت كه : آزردهء ماست

( 1 ) منسوب به امام عمر خيام بدين گونه : گل صبح دم از شاخ برآشفت و بريخت * با باد صبا حكايتى كرد و بريخت بدعهدى عمر بين ، كه يك هفته ز شاخ * گل سر زد و غنچه گشت و بشكفت و بريخت ( 2 ) منسوب به امام عمر خيام