كليات ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٣

غزليات

تو جانى و چنان دانى كه : جسمى * تو دريايى و پندارى كه جويى

تو بسى در جمله عالم آشكارا * جهان آيينهء تست و تو اويى

4450

نمىدانم چو بحر بيكرانى * چرا پيوسته دربند سبويى ؟

ز بىرنگى ترا چون نيست رنگى * از آن در آرزوى رنگ و بويى

بگرد خود برآ ، يك بار ، آخر * بگرد هر دو عالم چند پويى ؟

مراد خود هم از خود بازيابى * عراقى ، گر به ترك خود بگويى

2

گر از زلف پريشانت صبا برهم زند مويى * برآيد زان پريشانى هزار افغان ز هر سويى

4455

ببوى زلف تو هر دم حيات تازه مىيابم * و گرنه بىتو از عيشم نه رنگى ماند و نه بويى

به ياد سرو بالايت روان در پاى تو ريزم * به بالاى تو گر سروى ببينم بر لب جويى

چو زلفت گر برآرم سر به سودايت ، عجب نبود * چه باشد با كمند شيرگيرى صيد آهويى ؟

ز كويت گر رسد گردى باستقبال برخيزد * ز جان افشانى صاحبدلان گردى ز هر كويى

چنان بنشست نقش دوست در آيينهء چشمم * كه چشمم عكس روى دوست مىبيند ز هر سويى

4460

رقيبان دست گيريدم ، كه باز از نو درافتادم * بدست بىوفايى ، سست پيمانى ، جفاجويى

ملولى ، زود سيرى ، نازنينى ، ناز پروردى * لطيفى همچو گل نازك ولى چون سرو خودرويى

نيارد جستن از بند كمندش هيچ چالاكى * ندارد طاقت دست و كمانش هيچ بازويى

اگرچه هر سر مويم ازو دردى جدا دارد * دل من كم نخواهد كرد از مهرش سر مويى

ز سودا عاشقانش همچو اين گردون چوگان قد * بگرد كوى او سرگشته مىگردند چون گويى

4465

نگيرد سوز مهر جان گدازش در دل هر كس * مگر باشد چو شمع آتش زبانى ، چرب پهلويى

به سوداى نكورويى اگر دل گرميى دارى * تحمل بايدت كردن جواب سرد بدخويى