كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٦

غزليات

نيم اهل زهد و توبه به من آر ساغر مى * كه بصدق توبه كردم ز عبادت ريايى

تو مرا شراب در ده ، كه ز زهد توبه كردم * ز صلاح چون نديدم جز لاف و خودنمايى

4315

ز غم زمانه ما را برهان ز مى زمانى * كه نيافت جز به مى كس ز غم زمان رهايى

چو ز باده مست گشتم ، چه كليسيا ، چه كعبه ؟ * چو به ترك خود بگفتم چه ، وصال و چه جدايى ؟

به قمارخانه رفتم همه پاكباز ديدم * چو به صومعه رسيدم همه يافتم دغايى

چو شكست توبهء من ، مشكن تو عهد ، بارى * به من شكسته دل گو كه : چگونه‌اى ؟ كجايى ؟

بطواف كعبه رفتم ، بحرم رهم ندادند * كه برون در چه كردى ، كه درون خانه آيى ؟

4320

در دير مىزدم من ، ز درون صدا برآمد * كه : درآى ، اى عراقى ، كه تو خود حريف مايى

1 - 2 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

چه بود گر نقاب بگشايى ؟ * بيدلان را جمال بنمايى ؟

مفلسان را نظاره‌اى بخشى ؟ * خستگان را دمى ببخشايى ؟

عمر ما شد ، دريغ ! ناشده ما * بر سر كوى تو تماشايى

با وصالت نپخته سودايى * از فراغت شديم سودايى

4325

چه توان كرد ؟ يار مىنشوى * هيچ باشد كه يار ما آيى ؟

جان ما را به چهره شاد كنى ؟ * دل ما را به غزه بربايى ؟ « 1 »

بىتومان جان و دل نمىيابد * دل ما را بجان تو مىيابى

پرده بردار ، تا سراندازيم * بسر كوى تو ، ز شيدايى

ور بر آنى كه خون ما ريزى * غمزه را حكم كن ، چه مىپايى ؟

4330

مفلسانيم بر درت عاجز * منتظر گشته تا چه فرمايى ؟

چون عراقى اميد در بسته * تا در بسته ، بو كه ، بگشايى

( 1 ) خ ل : جان ما را به غمزه مست كنى * دل ما را به طره بربايى