كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٥

غزليات

گفتى : از لب بدهم كام عراقى روزى * وقت آنست كه آن وعده وفا فرمايى

1 - 2 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

بيا ، كه بىتو بجان آمدم ز تنهايى * نماند صبر و مرا بيش ازين شكيبايى

4295

بيا ، كه جان مرا بىتو نيست برگ حيات * بيا ، كه چشم مرا بىتو نيست بينايى

بيا ، كه بىتو دلم راحتى نمىيابد * بيا ، كه بىتو ندارد دو ديده بينايى

اگر جهان همه زير و زبر شود ز غمت * ترا چه غم ؟ كه تو خو كرده‌اى به تنهايى

حجاب روى تو هم روى تست در همه حال * نهانى از همه عالم ز به سكه پيدايى

عروس حسن ترا هيچ در نمىبايد * به گاه جلوه ، مگر ديدهء تماشايى

4300

ز بس كه بر سر كوى تو ناله‌ها كردم * بسوخت بر من مسكين دل تماشايى

نديده روى تو ، از عشق عالمى مرده * يكى نماند ، اگر خود جمال بنمايى

ز چهره پرده برانداز ، تا سراندازى * روان فشاند بر روى تو ز شيدايى

به پرده در چه نشينى ؟ چه باشد ار نفسى * به پرسش دل بيچاره‌اى برون آيى ؟

نظر كنى بدل خستهء شكسته‌دلى * مگر كه رحمتت آيد ، برو ببخشايى

دل عراقى بيچاره آرزومندست * اميد بسته كه : تا كى نقاب بگشايى ؟

4305 1 - 2 - 5 - 12 - 13 - 15

پسرا ، ره قلندر سزد ار به من نمايى * كه در ازو دور ديدم ره زهد و پارسايى « 1 »

پسرا ، مى مغانه دهى ار حريف مايى * كه نماند بيش ما را سر زهد و پارسايى

قدحى مى مغانه به من آر ، تا بنوشم * كه دگر نماند ما را سر توبهء ريايى

مى صاف اگر نباشد ، به من آر درد تيره * كه ز درد تيره يابد دل و ديده روشنايى

كم خانقه گرفتم ، سر مصلحى ندارم * قدح شراب پر كن ، به من آر ، چند پايى ؟

4310

نه ره و نه رسم دارم ، نه دل و نه دين ، نه دنيى * منم و حريف و كنجى و نواى بىنوايى

( 1 ) رجوع كنيد به صحيفهء 50 مقدمهء كتاب