كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٤

غزليات

تا كى ز غمزه دلها كنى خون ؟ * چند از كرشمه جان را ربايى ؟

چون مىبرى دل ، بارى ، نگهدار * بيچاره‌اى را چند آزمايى ؟

دربند خويشم ، بنگر سوى من * باشد كه يابم از خود رهايى

2 - 5 - 13

اى ربوده دلم به رعنايى * اين چه لطفست و آن چه زيبايى ؟

4280

بيم آنست كز غم عشقت * سر برآرد دلم به شيدايى

از خجالت خجل شود خورشيد * گر تو برقع ز روى بگشايى

زير برقع چو آفتاب منير * اندر ابر لطيف پيدايى

در جمالت لطافتيست كه آن * در نيابد كمال بينايى

منقطع مىشود زبان مرا * پيش وصف رخ تو گويايى

4285

آن ملاحت كه حسن روى تراست * كس نبيند ، مگر كه بنمايى

نيست بىروى تو عراقى را * بيش ازين طاقت شكيبايى

1 - 3 - 5 - 12 - 13 - 15

بود آيا كه خرامان ز درم باز آيى ؟ * گره از كار فروبستهء ما بگشايى ؟ « 1 »

نظرى كن ، كه بجان آمدم از دلتنگى * گذرى كن ؛ كه خيالى شدم از تنهايى

گفته بودى كه : بيايم ، چو بجان آيى تو * من بجان آمدم ، اينك تو چرا مىنايى ؟

4290

بس كه سوداى سر زلف تو پختم به خيال * عاقبت چون سر زلف تو شدم سودايى

همه عالم به تو مىبينم و اين نيست عجب * به كه بينم ؟ كه تويى چشم مرا بينايى

پيش ازين گر دگرى در دل من مىگنجيد * جز ترا نيست كنون در دل من گنجايى

جز تو اندر نظرم هيچ كسى مىنايد * وين عجب‌تر كه تو خود روى به كس ننمايى

( 1 ) حافظ فرموده است : بود آيا كه در ميكده‌ها بگشايند * گره از كار فروبستهء ما بگشايند