كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٩١

غزليات

عيسى نفسى ، كز لب در مرده دمد صد جان * بهر چه برد دلها هر لحظه به دستانى ؟

تا سير نيارد ديد نظارگى رويش * بگماشته از غمزه هر گوشه نگهبانى

از چشم روان كرده بهر دل مشتاقان * از هر نظرى تيرى وز هر مژه پيكانى

4220

از دير برون آمد از خوبى خود سرمست * هر كس كه بديد او را واله شد و حيرانى

شماس چو رويش ديد خورشيدپرستى شد * زاهد هم اگر ديدى رهبان شدى آسانى

ور زانكه به چشم من صوفى رخ او ديدى * خورشيد پرستيدى ، در دير ، چو رهبانى

ياد لب و دندانش بر خاطر من بگذشت * چشمم گهرافشان شد ، طبعم شكرستانى

جان خواستم افشاندن پيش رخ او دل گفت : * خارى چه محل دارد در پيش گلستانى ؟

4225

گر خاك رهش گردم هم پا ننهد بر من * كى پاى نهد ، حاشا ، بر مور سليمانى ؟

زين پس نرود ظلمى بر آدم ازين ديوان * زيرا كه سليمان شد فرمانده ديوانى

نه بس كه عراقى را بينى تو ز نظم‌تر * در وصف جمال او پرداخته ديوانى

2 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

چنانم از هوس لعل شكرستانى * كه مىبرآيدم از غصه هر نفس جانى

اميد بر سر زلفش بخيره مىبندم * چگونه جمع كند خاطر پريشانى ؟

4230

در آن دلى ، كه ندارم ، هميشه مىيابم * ز تير غمزهء تو لحظه لحظه پيكانى

بيا ، كه بىتو دل من خراب آبادست * جهان نمىشود آباد جز به سلطانى

چه جاى تست دل‌تنگ من ؟ ولى يوسف * گهى بچه فتد و گه ببند و زندانى

چنان كه چشم خمارين تست مست و خراب * بسوى ما نكند التفات چندانى

چو نيست در دل تو ذره‌اى مسلمانى * چگونه رحم كند بر دل مسلمانى ؟

4235

زمان زمان كه دلم ياد چهر تو بكند * شود ز عكس جمالت دلم گلستانى

اگرچه چشم عراقى بهر بتى نگرد * بجان تو ، كه ندارد بجز تو جانانى