كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٨

غزليات

5 - 12 - 13 - 15

الا ، قد طال عهدى بالوصال * و ما لي الصبر عن ذاك الجمال

به وصلم دست گير ، اى دوست ، آخر * به زير پاى هجرم چند مالى ؟

يضيق من الفراق نطاق قلبى * و يشتاق الفؤاد الى الوصال

4160

چه خوش باشد كه پيش از مرگ بينم ! * نشسته با تو يكدم جاى خالى

فراقك لا يفارقنى زمانا * فما لي للجهر مولائى و مالى

دلا ، درمان مجو ، با درد خو كن * بجاى وصل هجرانست ، حالى

اما ترثى لمكتئب حزين * يان من النوى طول الليالى

دلا ، اميدوار وصل مىباش * ز درد هجر آخر چند نالى ؟

4165

زمانا كنت لا ارضى بوصل * فصرت الآن ارضى بالخيال

بدل نزديكى ، ارچه دورى از چشم * دلم را چون هميشه در خيالى

احن اليك و العبرات تجرى * كما حق العطاش الى الزلال

عراقى ، تا به خود مىجويى او را * يقين مىدان كه دربند محالى

1 - 5 - 12 - 13 - 15

گر به رخسار تو ، اى دوست ، نظر داشتمى * نظر از روى خوشت بهر چه برداشتمى ؟

4170

چون من بىخبر از دوست دهندم خبرى * بارى ، از بىخبرى كاش خبر داشتمى !

در ميان آمد مى چون سر زلفت با تو * از سر زلف تو گر هيچ كمر داشتمى

گر ندادى جگرم وعدهء وصلت هر دم * كى دل و ديده پر از خون جگر داشتمى ؟

گفتيم : صبر كن ، از صبر برآيد كارت * كردمى صبر ز روى تو ، اگر داشتمى

خود كجا آمدى اندر نظرم آب روان ؟ * گر ز خاك در تو كحل بصر داشتمى

4175

دل گم‌گشتهء خود بار دگر يافتمى * بر سر كوى تو گر هيچ گذر داشتمى

گر ز روى و لب تو هيچ نصيبم بودى * بهر بيمارى دل گل بشكر داشتمى

كردمى بر سر كويت گهرافشانيها * بجز از اشك اگر هيچ گهر داشتمى