كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٣

غزليات

ز شادى در همه عالم نگنجم * اگر يك‌لحظه غم‌خوارم تو باشى

ندارم مونسى در غار گيتى * بيا ، تا مونس غارم تو باشى

اگرچه سخت دشوارست كارم * شود آسان ، چو در كارم تو باشى

اگر جمله جهانم خصم گردند * نترسم ، چون نگهدارم تو باشى

همىنالم چو بلبل در سحرگاه * ببوى آنكه گلزارم تو باشى

4060

چو گويم وصف حسن ماهرويى * غرض زان زلف و رخسارم تو باشى « 1 »

اگر نام تو گويم ور نگويم * مراد جمله گفتارم تو باشى

از آن دل در تو بندم ، چون عراقى * كه مىخواهم كه دلدارم تو باشى

5 - 12 - 13 - 16

ألا قم ، و اغتنم يوم التلاقى * و در بالكأس و ارفق بالرفاقى

بده جامى و بشكن توبهء من * خلاصم ده ازين زهد نفاقى

4065

مشعشعة اذا اسكرت منها * فلا اضحوا الى يوم التلاقى

از آن باده كه اول دادى ، اى دوست * بده بار دگر ، گر هست باقى

و ان لم يبق فى الدن الحميا * تدارك بالرحيق من الحداقى

مرا باده مده ، بوى خودم ده * كه از بوى تو سرمستيم ، ساقى

اما تسقى كئوس الوصل يوما * الى كم كأس هجران تساق

4070

به وصلت شاد كن جانم ، كزين بيش * ندارد طاقت هجران عراقى

1 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

اندوهگنى چرا ؟ عراقى * مانا كه ز جفت خويش طاقى

غمگين مگر از فراق يارى ؟ * شوريده مگر ز اشتياقى ؟

خون‌خور ، كه درين سراى پرغم * با هجر هميشه هم‌وثاقى

( 1 ) در 16 ازين پس نيست و از نسخه افتاده است .