كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٢

غزليات

ز دوزخ آنگهى ترسم كه جز تو مالكى يابم * بهشت آنگاه خوش باشد كه تو رضوان من باشى

4040

فلك پيشم زمين بوسد ، چو من خاك درت بوسم * ملك پيشم كمر بندد ، چو تو سلطان من باشى

عراقى ، بس عجب نبود كه اندر من بود حيران * چو خود را بنگرى در من ، تو هم حيران من باشى

1 - 2 - 4 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

خوشا دردى ! كه درمانش تو باشى * خوشا راهى ! كه پايانش تو باشى

خوشا چشمى ! كه رخسار تو بيند * خوشا ملكى ! كه سلطانش تو باشى

خوشا آن دل ! كه دلدارش تو گردى * خوشا جانى ! كه جانانش تو باشى

4045

خوشى و خرمى و كامرانى * كسى دارد كه خواهانش تو باشى

چه خوش باشد دل اميدوارى * كه اميد دل و جانش تو باشى !

همه شادى عشرت باشد ، اى دوست * در آن خانه كه مهمانش تو باشى

گل و گلزار خوش آيد كسى را * كه گلزار و گلستانش تو باشى

چه باك آيد ز كس ؟ آن را كه او را * نگهدار و نگهبانش تو باشى

4050

مپرس از كفر و ايمان بيدلى را * كه هم كفر و هم ايمانش تو باشى

مشو پنهان از آن عاشق ، كه پيوست * همه پيدا و پنهانش تو باشى

براى آن به ترك جان بگويد * دل بيچاره ، تا جانش تو باشى

عراقى طالب در دست دايم * ببوى آنكه درمانش تو باشى

1 - 3 - 4 - 5 - 13 - 15 - 16

چه خوش باشد ! كه دلدارم تو باشى * نديم و مونس و يارم تو باشى « 1 »

4055

دل پردرد را درمان تو سازى * شفاى جان بيمارم تو باشى

( 1 ) رجوع كنيد به صحيفهء 49 مقدمهء كتاب