كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٩

غزليات

نهى بر جان من منت كه : خواهم داشت تيمارت * 3990 دلم خون شد ز تيمارت ، نكوتيمار مىدارى !

دريغا ! آنكه گه‌گاهى به دردم ياد مىكردى * عزيزم داشتى اول ، به آخر خوار مىدارى

به دردى قانعم از تو ، به دشنامى شدم راضى * درين هم ياريم ندهى ، چگونه يار مىدارى ؟

درين همياريم ندهى ، به دشنامى عزيزم كن * به دردى قانعم از تو ، چگونه يار مىدارى ؟ « 1 »

بهر رويى كه بتوانم من از تو رو نگردانم * اگر بر تخت بنشانى و گر بر دار مىدارى

به تو هر كس كه فخر آرد ، ندارى عار ازو ، دانم * عراقى نيك بدنامست ، ازآن‌رو عار مىدارى

3995 5 - 12 - 13 - 15 - 16

چه خوش باشد ، دلا ، كز عشق يار مهربان ميرى * شراب شوق او در كام و نامش در زبان ميرى

چو با تو شاد بنشيند ز هر چت هست برخيزى * چو از رخ پرده برگيرد به پيشش شادمان ميرى

چو عمر جاودان خواهى به روى او برافشان جان * بقاى سرمدى يا بى چو پيشش جان‌فشان ميرى

بمعنى زيستن باشد كه نزد دوست جان بازى * حقيقت مردن آن باشد كه دور از دوستان ميرى

در آن لحظه كه بنمايد جمال خود عجب نبود * كه از حسرت سرانگشت تعجب در دهان ميرى

4000

ببينى عاشقانش را كه چون در خاك و خون خسبند ؟ * تو نيز از عاشقى بايد اندر خون چنان ميرى

اگر تو زندگى خواهى دل از جان و جهان بگسل * نيابى زندگى تا تو ز بهر اين و آن ميرى

مقام تو وراى عرش و از دون همتى خواهى * كه چون دونان درين عالم ز بهر يك دونان ميرى

به نوعى زندگانى كن كه راحت يا بى از مردن * ببين چون مىزيى امروز ، فردا آن چنان ميرى

اگر مشتاق جانانى چو مردى زيستى جاويد * و گر عشقى دگر دارى ندانم تا چسان ميرى ؟

4005

به دو گر زنده‌اى ، يا بى ز مرگ آسايش كلى * و گر زنده به جانى تو ، ضرورت جان كنان ميرى

( 1 ) پيداست كه اين بيت نسخه بدل بيت پيش ازينست