كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٥

غزليات

خوشا آن دم كه با من شاد و خرم * ميان انجمن خوش مىچميدى

ز بيم دشمنان با من نهانى * لب زيرين بدندان مىگزيدى

چو عنقا ، تا بچنگ آرى مرا باز * وراى هر دو عالم مىپريدى

مرا چون صيد خود كردى ، به آخر * شدى با آشيان و آرميدى

3920

تو با من آن زمان پيوستى ، اى جان ، * كه بر قدم لباس خود بريدى

از آن دم باز گشتى عاشق من * كه در من روى خوب خود بديدى

من ارچه از تو مىآيم پديدار * تو نيز اندر جهان از من پديدى

مراد تو منم ، آرى ، و ليكن * چو وابينى تو خود خود را مريدى

گزيدى هر كسى را بهر كارى * عراقى را براى خود گزيدى

3925 1 - 2 - 5 - 12 - 13 - 11 - 16

چه كردم ؟ دلبرا ، از من چه ديدى ؟ * كه كلى از من مسكين رميدى

چه افتادت كه از من سير گشتى ؟ * چرا يك‌بارگى از من بريدى « 1 » ؟

من از عشقت گريبان چاك كردم * تو خوش‌خوش دامن از من دركشيدى

نگويى تا چه بد كردم به جايت ؟ * كه روى نيكو از من دركشيدى

بسى گفتم كه : مشنو گفت دشمن * علىرغم من مسكين شنيدى

3930

اگر كام تو دشمن‌كاميم بود * بكام خويشتن ، بارى ، رسيدى

چرا كردى بكام دشمنانم ؟ * نگويى تا : درين معنى چه ديدى ؟

به تير غمزه جان و دل چه دوزى ؟ * كه از رخ پردهء صبرم دريدى

نچيده يك گل از بستان شادى * ز غم صد خار در جانم خليدى

مكن آزاد و مفروشم ، اگرچه * به خوبى صد چو من بنده خريدى

3935

گزيدى هر كسى را بهر كارى * عراقى را ز بهر غم گزيدى

( 1 ) تكرار بيت غزل پيش با اندك تفاوت .