كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٤

غزليات

به دشمنى نكند هيچ كس بجان كسى * كه تو به دوستى آن با من زبون كردى

بسوختى دل و جانم ، گداختى جگرم * به آتش غمت از به سكه آزمون كردى

كجا به درگه وصل تو ره توانم يافت ؟ * چو تو مرا بدر هجر رهنمون كردى

سياهروى دو عالم شدم ، كه در خم فقر * گليم بخت عراقى سياه‌گون كردى

1 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16 3900

جانا ، نظرى بما نكردى * با خويشتن آشنا نكردى

يكدم بمراد ما نبودى * يك كار براى ما نكردى

يك وعدهء خود بسر نبردى * يك حاجت ما روا نكردى

ما را بوصال وعده دادى * و آن وعدهء خود وفا نكردى

هر لابه ، كه بر در تو كرديم * نشنيدى و گوش وا نكردى

3905

در كوى تو آمديم و ما را * بر خاك در تو جا نكردى

پس در دل تو چگونه گنجم ؟ * چون بر در خود رها نكردى

درد دل خستهء عراقى * ديدى ، بكرم دوا نكردى

1 - 2 - 5 - 13 - 15

چه بد كردم ؟ چه شد ؟ از من چه ديدى ؟ * كه ناگه دامن از من دركشيدى

چه افتادت كه از من برشكستى ؟ * چرا يك‌بارگى از من رميدى ؟

3910

بهر تردامنى رخ مىنمايى * چرا از ديدهء من ناپديدى ؟

ترا گفتم كه : مشنو گفت بدگوى * على رغم من مسكين شنيدى

مرا گفتى : رسم روزيت فرياد * عفا اللّه نيك فريادم رسيدى !

دمى از پرده بيرون آى ، بارى * كه كلى پردهء صبرم دريدى

هم از لطف تو بگشايد مرا كار * كه جمله بستگىها را كليدى

3915

نخستم برگزيدى از دو عالم * چو طفلى در برم مىپروريدى

لب خود بر لب من مىنهادى * حيات تازه در من مىدميدى