كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٣

غزليات

ورچه نثار تو كنم جان ، نرهم ز درد تو * نيست از آنكه تا ابد عشق ترا نهايتى

3875

دل ز فراق گشت خون ، جان بلب آمد از غمت * زحمتم آيد ، ار كنم از غم تو حكايتى

برد ز من هواى تو جان عزيز ، اى دريغ * كشت مرا جفاى تو بىسبب جنايتى

گرچه برانى از برم بازنگردم از درت * چون ز در عنايتت يافته‌ام هدايتى

خسته عراقى آن تست ، دور مكن ز درگهش * تا نرود فغان كنان از تو بهر ولايتى

1 - 4 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

اى عشق ، كجا به من فتادى ؟ * وى درد ، به من چه رو نهادى ؟

3880

اى هجر ، بجان رسيدم از تو * بس زحمت و دردسر كه دادى

از يار خودم جدا فگندى * آخر تو به من كجا فتادى ؟

هرگز نكنم ترا فراموش * اى آنكه مرا هميشه يادى

خرم بغم تو چون نباشم ؟ * چون تو به غمم هميشه شادى

تا چند خورى ، دلا ، غم جان ؟ * با غم همه وقت در جهادى

3885

بگذر ز سر جهان ، عراقى * انگار نبودى و نزادى

1 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

چه كرده‌ام ؟ كه دلم از فراق خون كردى ؟ * چه اوفتاد كه درد دلم فزون كردى ؟

چرا ز غم دل پرحسرتم بيازردى ؟ * چه شد كه جان حزينم ز غصه خون كردى ؟

نخست ارچه به صد زاريم درون خواندى * به آخر از چه به صدخواريم برون كردى ؟

همه حديث وفا و وصال مىگفتى * چو عاشق تو شدم قصه واژگون كردى

3890

ز اشتياق تو جانم بلب رسيد ، بيا * نظر به حال دلم كن ، ببين كه : چون كردى ؟

لواى عشق برافراختى چنان در دل * كه در زمان علم صبر سرنگون كردى

كنون كه با تو شدم راست چون الف يكتا * ز بار محنت پشتم دو تا چو نون كردى

نگفته بودى : بيداد كم كنم روزى ؟ * چو كم نكردى بارى چرا افزون كردى ؟

هزار بار بگفتى : نكو كنم كارت * نكو نكردى و از بد بتر كنون كردى

3895