كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٠

غزليات

گوى در ميدان حسن افگنده‌اى * نيكوان را چاكرى فرموده‌اى

پرده از چهره زمانى دور كن * كآفتابى را به گل اندوده‌اى

چون نباشم من سگ درگاه تو ؟ * چون بدين نام خوشم بستوده‌اى

3820

در جهان بيهوده مىجستم ترا * خود تو در جان عراقى بوده‌اى

1 - 2 - 12 - 15 - 16

تا ز خوبى دل ز من بربوده‌اى * كمترك بر جان من بخشوده‌اى

تا مرا بر خويش عاشق كرده‌اى * روى خوب خود به من ننموده‌اى

بر من مسكين نمىبخشى ، مگر * ناله‌هاى زار من نشنوده‌اى ؟

از وفا و دوستى كم كرده‌اى * در جفا و دشمنى افزوده‌اى

3825

كى خبر باشد ترا از حال من ؟ * من چنين در رنج و تو آسوده‌اى

كاشكى دانستمى بارى كه تو * هيچ با من يك‌نفس خوش بوده‌اى ؟

تا در خود بر عراقى بسته‌اى * صد در از محنت برو بگشوده‌اى

كاشكى دانستمى بارى كه تو * با عراقى يك نفس خوش بوده‌اى ؟

5 - 12 - 13 - 15 - 16

اى يار ، مكن ، بر من بىيار ببخشاى * جانم بلب آمد ز تو ، زنهار ببخشاى

3830

در كار من غم‌زده ، اى دوست ، نظر كن * بر جان من دل‌شده ، اى يار ، ببخشاى

زان پيش كه از حسرت روى تو بميرم * بس دور بماندم ز تو بيمار ، ببخشاى

اينك به اميدى بدرت آمده‌ام باز * اين بار مكن همچو دگربار ، ببخشاى

مرغ دل من بىپر و بىبال بماندست * در دام فراق تو نگونسار ، ببخشاى

آن رفت كه آمد ز من دل‌شده كارى * اكنون كه فرومانده‌ام از كار ، ببخشاى

3835

از كرد عراقى خجل و خوار بماندم * مگذار چنينم خجل و خوار ، ببخشاى