كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٨

غزليات

عمرى درين تفكر ، از غايت تحير * گوش دل عراقى بر آستان نهاده

12 3780

اى هر دهن ز ياد لبت پرعسل شده * در هر دهن خوشى لب تو مثل شده

آوازهء وصال تو كوس ابد زده * مشاطهء جمال تو لطف ازل شده

از نيم‌ذره پرتو خورشيد روى تو * ارواح حال گشته و اجسام حل شده

جانها ز راه حلق برافگنده خويشتن * در حلقه‌هاى زلف تو صاحب محل شده

ترك رخت ، كه هندوك اوست آفتاب * آورده خط به خون من و در عمل شده

3785

اى از كمال روى تو نقصان گرفته كفر * وز كافرى زلف تو در دين خلل شده

بر تو چو من بدل نگزينم ، روا مدار * آبى كه من خورم ز تو با خون بدل شده

1 - 2 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

در صومعه نگنجد رند شرابخانه * عنقا چگونه گنجد در كنج آشيانه ؟

ساقى ، به يك كرشمه بشكن هزار توبه * بستان مرا ز من باز زان چشم جادوانه

تا وارهم ز هستى وز ننگ خودپرستى * برهم زنم ز مستى نيك و بد زمانه

3790

زين زهد و پارسايى چون نيست جز ريايى * ما و شراب و شاهد ، كنج شرابخانه

چه خوش بود خرابى ! افتاده در خرابات * چون چشم يار مخمور از مستى شبانه

آيا بود كه بختم بيند بخواب مستى * او در كناره ، آنگه من رفته از ميانه ؟

ساقى شراب داده هر لحظه جام ديگر * مطرب سرود گفته هر دم دگر ترانه

در جام باده ديده عكس جمال ساقى * و آواز او شنوده از زخمهء چغانه

3795

اينست زندگانى ، باقى همه حكايت * اينست كامرانى ، ديگر همه فسانه

ميخانه حسن ساقى ، مىخواره چشم مستش * پيمانه هم لب او ، باقى همه بهانه

در ديدهء عراقى جام شراب و ساقى * هر سه يكيست و احول بيند يكى دوگانه