كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٦

غزليات

ور بىخبرى ز دين ، عراقى * زنار بجاى طيلسان كو ؟

5 - 12 - 13 - 16

مانا دميد بوى گلستان صبحگاه * كاو از داد مرغ خوش‌الحان صبحگاه

خوش‌نغمه‌ايست نغمهء مرغان صبحدم * خوش نعره‌ايست نعرهء مستان صبحگاه

3740

وقتى خوشست و مرغ دل ار نغمه‌اى زند * زيبد ، كه باز شد در بستان صبحگاه

از صد نسيم گلشن فردوس خوشترست * بادى كه مىوزد ز گلستان صبحگاه

در خلد هر چه نسيه ترا وعده داده‌اند * نقدست اين دم آن‌همه بر خوان صبحگاه

خوش مجلسيست : درد نديم و دريغ يار * غم ميزبان و ما همه مهمان صبحگاه

جانا ، بخور ساز درين بزم ، تا مگر * خوش‌بو كند بخور تو ايوان صبحگاه

3745

تا ز آتش فراق دل عاشقى نسوخت * خوش‌بو نشد نسيم گلستان صبحگاه

خواهى چو صبح سر ز گريبان برآورى * كوته مكن دو دست ز دامان صبحگاه

باشد كه قلب ناسرهء تو سره شود * مىسنج نقد خويش به ميزان صبحگاه

دامان صبح گير ، مگر سر برآورد * صبح اميد تو ز گريبان صبحگاه

چون دانه‌اى ، دل تو كه چون جو ز غم شدست * انداز پيش مرغ خوش‌الحان صبحگاه

3750

شب خفته ماند بخت عراقى ، از آن سبب * محروم شد ز روح فراوان صبحگاه

1 - 5 - 12 - 13 - 15

اى جمالت برقع از رخ ناگهان انداخته * عالمى در شور و شورى در جهان انداخته

عشق رويت رستخيزى از زمين انگيخته * آرزويت غلغلى در آسمان انداخته

چشم بد از تاب رويت آتشى افروخته * چون سپندى جان مشتاقان در آن انداخته

روى بنموده جمالت ، باز پنهان كرده رخ * در دل بيچارگان شور و فغان انداخته

3755

ديدن رويت ، كه ديرينه تمناى دلست * آرزويى در دل اين ناتوان انداخته

چند باشد بيدلى در آرزوى روى تو ؟ * بر سر كوى تو سر بر آستان انداخته

بىتو عمرم شد ، دريغا ! او چه حاصل از دريغ ؟ * چون نيايد باز تير از كمان انداخته