كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٨

غزليات

تا عراقى ماند در درد فراق * درد با من گوى و درمانم مكن

1 - 2 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16 3590

ماهرويا ، رخ ز من پنهان مكن * چشم من از هجر خود گريان مكن

ز آرزوى روى خود زارم مدار * از فراق خود مرا بىجان مكن

از من مسكين مبر يك‌بارگى * من ندارم طاقت هجران ، مكن

بىكسى را بيدل و بىجان مدار * مفلسى را بىسر و سامان مكن

گر گناهى كرده‌ام از من مدان * خويشتن را گو ، مرا تاوان مكن

3595

هر چه آن‌كس در جهان با كس نكرد * با من بيچاره هر دم آن مكن

با عراقى غريب خسته دل * هر چه از جور و جفا بتوان مكن

1 - 125 - 13 - 15 - 16

بىرخت ، جانا ، دلم غمگين مكن * رخ مگردان از من مسكين ، مكن

خود ز عشقت سينه‌ام خون كرده‌اى * از فراقت ديده‌ام خونين مكن

بر من مسكين ستم تا كى كنى ؟ * خستگى و عجز من مىبين ، مكن

3600

چند نالم از جفا و جور تو ؟ * بس كن و بر من جفا چندين مكن

هر چه مىخواهى بكن ، بر من رواست * بىنصيبم زان لب شيرين مكن

بر من خسته ، كه رنجور توام * گر نمىگويى دعا ، نفرين مكن

در همه عالم مرا دين و دليست * دل فداى تست ، قصد دين مكن

خواه با من لطف كن ، خواهى جفا * من نيارم گفت : كان كن ، اين مكن

3605

با عراقى گر عتابى مىكنى * از طريق مهر كن ، وز كين مكن